ابوعبدالله جعفربن محمدبن حکيمبن عبدالرحمنبن آدم رودکی (اواسط قرن سوم هجری قمری (۳۲۹ قمری)) از شاعران ايرانی دوره سامانی در سده چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ايران است.
رودکی به روايتی از کودکی نابينا بودهاست و بهروايتی بعدها کور شد. او در روستايی بهنام بَنُج (پنجکنت در تاجيکستان امروزی) در ناحيه رودک در نزديکی نخشب و سمرقند به دنيا آمد.
رودکی را نخستين شاعر بزرگ پارسیگوی و پدر شعر پارسی میدانند.
نظامی عروضی سمرقندی در چهار مقاله می نويسد که نصربن احمد سامانی زمستانها را در بخارا می گذرانيد و تابستان به سمرقند و شهرهای خراسان می رفت. يک سال به هرات رفت، تابستان را در آنجا سپری کرد، خوشش آمد و پاييز و زمستان را هم در آنجا ماند و اقامت او چهار سال طول کشيد. اميران که از اين اقامت طولانی دلتنگ شده بودند، چاره در آن ديدند که به رودکی متوسل شوند تا او کاری کندکه امير به بخارا بازگردد. رودکی ابيات زير را سرود و در مجلس سلطان آن را به ياری چنگ و با صدای حزين خواند. گويند امير نصر چنان به هيجان آمد که بدون آنکه چکمه بپوشد بر اسب نشست و روی به بخارا نهاد.
بوی جوی موليان آيد همی ياد يار مهربان آيد همی
ريگ آموی و درشتی هاي او زير پايم پرنيان آيد همی
آب جيحون ازنشاط روی دوست خنگ مارا تا ميان آيد همی
ای بخارا شاد باش و دير زی مير زی تو شادمان آيد همی
مير ماه ست و بخارا آسمان ماه سوی آسمان آيد همی
مير سروست و بخارا بوستان سرو سوی بوستان آيد همی
آفرين و مدح سود آيد همی گر به گنج اندر زيان آيد همی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر